Skrzypce

Najlepsi z najlepszych


W tym miejscu zaprezentuję najwspanialszych artystów grających na skrzypcach.



skrzypce

Nauka gry


Kilka lekcji prezentujących podstawy gry na skrzypcach.

Grażyna Bacewicz


Artykuł o mistrzu...

Grażyna Bacewicz- urodziła się 5 lutego 1909 r. w Łodzi, a zmarła 17 stycznia 1969 r. w Warszawie. Współczesna, wybitna polska kompozytorka i skrzypaczka. Od urodzenia miała kontakty z muzyką, gdyż urodziła się w polsko- litewskiej rodzinie o tradycjach muzycznych. Grażyna Bacewicz studiowała w Państwowym Konserwatorium Muzycznym w Warszawie, gdzie pod kierunkiem Kazimierza Sikorskiego uczyła się kompozycji oraz u Józefa Jarzębskiego, gdzie szlifowała grę na skrzypcach. Grała również na fortepianie pod okiem Józefa Turczyńskiego. Kiedy skończyła błyskotliwą karierę wykonawczą niemal całkowicie poddała się kompozycji. Na początku komponowała muzykę neoklasyczną (taką, w której najczęściej pojawia się cykl sonatowy.) Później przeszła na muzykę bardziej ekspresyjną. Trwałą pozycję w klasycznym repertuarze koncertowym zapewniła sobie poprzez różnorodną fakturę utworów oraz klarowność i logikę wypowiedzi.

Początkowo Grażyna Bacewicz uczyła się gry na fortepianie u ojca- Wincentego Bacewicza. Od roku 1919 kształciła się w zakresie gry na skrzypcach, fortepianie oraz teorii muzyki w Konserwatorium Muzycznym Heleny Kijeńskiej- Dobkiewiczowej w Łodzi. Do Warszawy przeniosła się w 1923 r. wraz z całą rodziną. W czasie, gdy kształciła grę na skrzypcach, fortepianie i uczyła się kompozycji, podjęła studia filozoficzne na Uniwersytecie Warszawskim, z których po półtora roku zrezygnowała. Później przerwała także grę na fortepianie. W 1932 roku ukończyła Konserwatorium otrzymując dwa dyplomy- ze skrzypiec oraz z kompozycji. Również w tym samym roku dzięki hojności Ignacego Jana Paderewskiego otrzymała stypendium na studia kompozytorskie w szkole w Paryżu, które odbyła w latach 1932-33. pod kierunkiem Nadii Boulanger. Również tam pobierała prywatne lekcje gry na skrzypcach. Do francuskiego miasta również wyruszyła w 1934 r., by kształcić swe skrzypcowe umiejętności u węgierskiego skrzypka Carla Flescha.

W wieku 36 lat zaczęła występować publicznie jako solistka. Właśnie wtedy zdobyła wyróżnienie na I Międzynarodowym Konkursie Skrzypcowym im. Henryka Wieniawskiego w Warszawie. Przez kolejne 3 lata współpracowała z warszawską orkiestra Polskiego Radia, gdzie grała partię pierwszych skrzypiec. Zanim wybuchła II wojna światowa wiele koncertowała niemal po całej Europie. Głównie wraz ze swym bratem Kiejstutem- znanym pianistą. Podczas okupacji niemieckiej występowała na koncertach konspiracyjnych i koncertach Rady Głównej Opiekuńczej. Po wojnie kontynuowała działalność koncertową do 1953 roku. Dawała recitale w Belgii, Czechosłowacji, ZSRR, Rumunii, na Węgrzech i we Francji.

Równocześnie w 1945 roku podjęła pracę w Państwowym Konserwatorium Muzycznym (obecnie: Akademii Muzycznej) w Łodzi, gdzie wykładała przedmioty teoretyczne i prowadziła klasę skrzypiec. W latach 50. poświęciła się prawie wyłącznie kompozycji i nauczaniu. Od 1966 roku (od 1967 jako profesor zwyczajny) aż do śmierci pracowała w Państwowej Wyższej Szkole Muzycznej (obecnie: Akademii Muzycznej) w Warszawie, prowadząc klasę kompozycji. Ponadto często brała udział - jako juror - w konkursach skrzypcowych i kompozytorskich, m.in. w Liege, Paryżu, Moskwie, Neapolu, Budapeszcie, Poznaniu i Warszawie. W latach 1955-57 i 1960-69 pełniła również funkcję wiceprezesa Związku Kompozytorów Polskich.

Grażyna Bacewicz to jedna z niewielu kobiet wśród polskich kompozytorów. Wpływ na jej twórczość wywarła Nadia Boulanger, u której ta uczyła się kompozycji , zdobywając znakomity warsztat, który wykorzystywała umiejętnie w swojej obfitej i różnorodnej twórczości mieszczącej się na ogół w nurcie neoklasycznym. Jako wykształcona i koncertująca skrzypaczka szczególną uwagę poświęciła muzyce na skrzypce oraz inne instrumenty smyczkowe. Była autorką siedmiu koncertów skrzypcowych, dwóch koncertów wiolonczelowych i koncertu altówkowego. Napisała także siedem kwartetów smyczkowych, pięć sonat na skrzypce i fortepian oraz dwie sonaty na skrzypce solo. Przynajmniej niektóre z tych kompozycji, obok kilku innych dzieł kameralnych, a także symfonicznych, konkurują na estradach koncertowych z "męskimi" utworami z pełnym powodzeniem do dzisiaj.

Skrzypaczka i kompozytorka zajmowała się również pisarstwem w latach 60. Jest autorką kilku powieści i nowel, które nadal pozostają w rękopisie oraz w tomiku „Znak szczególny”